| Профиль пользователя DUTDAODUTDAO's spaceФотографииБлогСписки |  Сервис  Справка |
|
января 28 ทาง 2 แพร่ง(โดยความตั้งใจเดินเข้าไป) กับการจับปลา 2 มือ(โดยไม่ตั้งใจว่าปลาจะกระโดดเข้ามาหา)...ผลสอบข้อเขียนปริญญาโท ออกมาละ ดีใจมากกกกกกก กับการจะได้เป็น นศ.ป.โท วิทยาการระบาด
คณะแพทยศาสตร์ศิริราช ว่าแต่จะเอา(ความรู้)อะไรไปสอบสัมภาษณ์ล่ะเนี่ย
...ดีใจได้แค่ข้ามคืน ก็ได้รู้ว่าผลสอบ(สัมภาษณ์)เพื่อบรรจุเป็นพนักงานราชการออกละ
เป็นไปตามที่คาดไว้ ว่าเราอยู่ลำดับที่ 3 จากกำหนดรับ 4 คน
...ความลำบาก(ใจ) เริ่มมาเยือน ว่าเราจะเอายังไงกับชีวิตดีล่ะเนี่ย
...อยากเรียนก็อยากเรียน แต่โอกาสในการทำงานก็อุตส่าห์ได้มาละ
เลยต้องจับปลาไว้ก่อนทั้ง 2 มือ โดยที่วันที่ 31 ม.ค. ต้องไปสอบสัมภาษณ์ ป.โท
แล้วเย็นวันนั้นก็ขึ้นรถกลับมารายงานตัวเป็นพนักงานราชการในเช้าวันที่ 1 ก.พ. ซะงั้น
***ไม่รู้จะเลือกใคร(อะไร) จะหันไปทางไหน ก็มีแต่ความรัก(โอกาส)ดีดีให้ฉัน декабря 31 ชีวิตวุ่นวายและสับสน...ต้นเดือน ธ.ค. ตัดสินใจลองสอบเรียนโท ตอนแรกก็คิดว่าแค่ลอง(ของ)
แต่พอไปเจอข้อสอบ กลับรู้สึกว่ามันน่าเรียนกว่าที่คิดนี่นา
เลยจะมุ่งมั่นไปเรียนให้ได้ละ
...แต่แล้วก็มีเหตุจำเป็นเข้ามาหลังกลับจากสอบได้อาทิตย์เดียว
"สสจ. เปิดรับสมัครพนักงานราชการ ตำแหน่งนักเทคนิคการแพทย์ 4 ตำแหน่ง
ซึ่งก็คือ ทั้งจังหวัดมีนักเทคนิคการแพทย์ที่ยังเป็นลูกจ้างชั่วคราวอยู่ 4 คน(รวมเราเอง)"
...พอรู้ข่าวนี้ ยิ้มไม่ค่อยจะออกเลยอะ มันเหมือนกับว่า เราอุตส่าห์เลือกทางเดินทางอื่นแล้วนะ
แต่ทำไมกลับมีทางที่เหมือนจะปูไว้ให้เราเดินเข้าไป(คิดเข้าข้างตัวเองสุดๆ)
แล้วก็มีพี่ๆ ญาติๆ พยายามจะบอกข่าวนี้กับเราเยอะเลยอะ แล้วก็ขยันถามกันจัง
มีพี่คนนึงได้ถามว่า "เหมือนไม่ค่อยดีใจ แสดงว่ามีที่หมายใหม่แล้วเหรอ
แต่ยังไงก็สมัครไว้ก่อนเถอะนะ" ก็เลยดึงเรื่อง ดึงเวลาเอาไว้ จนบ่ายของวันสุดท้ายค่อยไปสมัคร
คนที่รับสมัครถามว่า "นึกว่าไม่อยู่ จะไม่มาสมัครซะแล้ว เพราะเห็นเงียบไปเลยนะ" หึหึ Y_Y
...แต่ตอนนี้ก็รอลุ้นผลสอบเรียนโทอยู่อะนะ ประกาศวันที่ 24 ม.ค. 2550 ถ้าไม่ได้ก็ทำงานต่อไป
แล้วรอสอบรอบ 2 แต่ถ้าได้คงจะคิดหนักมากเลยล่ะ
...มีคนบอกว่ามันเป็นโอกาสของเรา แต่เรากลับไม่ชอบเลย เพราะเราไม่ชอบการเลือกระหว่างอะไร 2 สิ่ง
คือมันเป็นสิ่งดีๆ ทั้งคู่ แล้วเราไม่อยากจับปลา 2 มือ แต่เราคิดว่าเราอาจจะเลือกอะไรที่ทำให้ใครหลายคนไม่ชอบใจ
แต่ก็นะ มันเป็นเรื่องของอนาคต สิ้นเดือนนี้ได้รู้กันจ้ะ
октября 27 ดุจฤทัย หาที่ถวายหัวหมู่เจ้าค่าเป็นไปได้ไง พระเจ้าช่วยกล้วยทอด มีรายชื่อของดุจฤทัย เป็น 1 ในผู้ที่สอบผ่านการคัดเลือกเข้ารับราชการ (สอบ ก.พ.) ภาค ก (ความรู้ทั่วไป) วันนี้เลยต้องให้แม่พาไปหาซื้อหัวหมู แล้วไปหาที่ถวายอะดิ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ดีใจๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ว่าแต่เค้าคงไม่ตรวจผิดหรือว่าพิมพ์ชื่อ/เลขประจำตัวสอบผิดคนหรอกเนอะ октября 01 seasons change...?...กลางวันอากาศร้อน ตอนเย็นฝนตก ดึกหน่อยอากาศก็หนาว แล้วเราจะรอดจากความเหงาไปได้ยังไง ?
...ปลายเดือนนี้แล้วนะ จะประกาศผลสอบ กพ. คิดว่าไม่น่าจะผ่าน แต่ก็หวังให้ฟลุค(ความน่าจะเป็น 0.9%) 555 เผื่อจะได้ถวายหัวหมูกะเค้าบ้าง ในความเป็นจริงก็แค่อยากให้เป็นหนทางใหม่ ที่เราอยากลองก้าวเข้าไปอย่างเต็มตัว จากแรกๆ ที่คิดไว้ว่าเป็นแค่อีกทางเลือกนึงของชีวิตที่ชะตาขีดมาให้ลองก้าวเข้าไป ถ้าไม่ใช่ก็ถอยออกมา แต่ว่าตอนนี้เรากำลังเบื่อทางเดินชีวิตตอนนี้อย่างมาก...ไม่ใช่ทนไม่ได้ แต่มันก็ไม่อยากทน แต่ถ้าเราไม่ทน เราก็อาจจะไม่เป็นผู้ใหญ่ซักที รึเปล่า? เราอยากออกจากทางเดินในตอนนี้ เลยหวังให้การสอบครั้งนี้เป็นทางเดินชีวิตเส้นใหม่ของเรา ฝันฝัน..ต่อไป мая 31 กพ. (กองทุนกู้ยืมเงินพ่อแม่)...มีใครสนใจสมัครสอบ กพ. เหมือนเราบ้างมั้ยน้า สมัครสอบไว้ สอบได้ไม่ได้อีกเรื่อง(ที่คงแย่ถ้าไม่ได้) เริ่มรับสมัคร 28 พ.ค. - 21 มิ.ย. นะ ลองเข้าไปดูได้ใน http://job.ocsc.go.th แต่จะว่าไป กพ.(กู้ยืมเงินพ่อแม่) ก็ยังค้างอยู่นี่หว่า ว่าแต่สมมตินะครับสมมติ ว่า...สอบได้แล้วเค้าส่งเราไปอยู่ที่ไกลๆ ทำไงดีเนี่ย พ่อกะแม่คงไม่ปล่อยลูกสาวคนเดียวไปตกระกำลำบากหรอกเนอะๆ เอ...หรือจะขับไล่ไสส่งกันแน่ 555 мая 25 ไม่อยากเชื่อ...แต่ก็ต้องเชื่อเมื่อวันที่ 16 พ.ค.2549 ที่ผ่านมา เป็นัวนที่ ดุจฤทัย ทำงานครบ 1 ปีบริบูรณ์ พอรู้สึกตัวอีกที ก็ให้รู้สึกตกใจยิ่งนัก (เพื่อนๆ ทั้งตกใจ ทั้งงง 555) ก็แบบว่าใครจะอยากเชื่อ ก็ไอ้ฉันนะ ทั้งบ่น ทั้งร้องไห้ จนเพื่อนหูชา และรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นบ้า จะลาออกซะ 200 วันทำการ (จาก 1 ปี มี 365 วัน หักวันหยุดออกจะเหลือเท่าไหร่กันเนี่ย) จู่ๆ ทำมาครบปีซะงั้น ก็เพราะคอยบอกตัวเองว่า ถ้าออกไปก็องเปลี่ยนแปลงอะไรอีกหลายอย่าง ด้วยความที่ไม่ค่อยชอบการเปลี่ยนแปลง เลยกัดฟันรอให้แต่ละวันผ่านพ้นไป(จนครบ 1 ปี เย้ย้) แต่ไม่ใช่ว่าไม่อยากเปลี่ยนซะทีเดียว ถ้าจะเปลี่ยนก็อยากเปลี่ยนไปเรียน มีสิ่งที่อยากเรียนและอยากรู้ แต่มันดูไม่ไปด้วยกันกับอะไรหลายๆ อย่าง เลยไม่ลงตัวเรื่องการเรียนซักที เฮ้อ ก็ทำงานกานต่อไปก่อนนะค้าบ
....อีกอย่างนะ อาจจะเป็นความต้องการที่จะเอาชนะ(ใจ)ตัวเอง และก็ความคิด(ที่ค่อนข้างจะมั่นใจ) ของคนรอบข้าง ว่าฉันจะต้องทำงานได้ไม่นานแน่เลย ก็เลยพยายามอยู่ให้ถึงปีให้ตาย สู้ สู้ !!! мая 04 คนธรรมด๊า ธรรมดานะ...ไม่ใช่คนเหล็ก.....ทำลงไปได้ไงเนี่ย ฉานนนนนนน
.....วันนี้ ตื่นตี 5 อะมาเจาะเบาหวาน แล้วดันทำงานทั้งวัน(ถึงแม้จะของีบไป 30 นาที) ต่อเวรบ่ายถึง 20.30 น. ไม่เจียมสังขารอีกแล้วง่ะ รู้สึกตอนนี้มันวูบๆ เวียนๆ พิกล
..ถามตัวเอง ว่าฉันเป็นคนดีเกินไปรึเปล่า??? ก็คงใช่อะนะ แต่มันมีเจตนาแอบแฝงนิดหน่อยงาย สืบเนื่องมาจาก
=> ไม่อยากไปงานแต่งงานของพี่ใน รพ แล้วพอดีพี่ที่ต้องขึ้นเวรวันนี้เค้าอยากไป เราเลยจัดให้ เปลี่ยนเวรละกันเนอะ เดี๋ยวดาวขึ้นเวรวันนี้ให้ เพราะยังไงก็คงไม่ไป แล้วก็นอนอยู่ห้องง่ะ ดีไม่ดีโดนตาม+ลากไปงานอะดิ ไม่เสี่ยงดีกว่า เลือกเอาเวรมาเป็นข้ออ้าง
=> พี่ที่จะเจาะเลือดคนไข้เบาหวานเค้าไม่ว่าง มาถามหาคนขึ้นแทน แล้วบังเอิญว่าในเวลานั้น มันไม่มีครายแล้ว ก็เลยรับปาก ก็ได้ค่ะ พอลับตาพี่เค้าปุ๊บ ดันนึกได้ว่าเค้าเริ่มเจาะตั้งกะ 5.30 น. ตายแน่ฉัน ตื่นเช้า ความดันต่ำกำเริบแน่
=> ลงเวร 20.30 น. ปุ๊บ กะว่าจะรีบอาบน้ำนอน แต่แวบหยิบนิยายมาอ่าน อ้าวเฮ้ย จะ 5 ทุ่มละ รีบไปอาบน้ำ มาเปิดทีวี เจอพี่บีมในรายการรักเอย ใครจะยอมนอนเล่าทีนี้ เฮ้อ เอาวะน่าจะตื่นไหว
=> อ้าว มีโฆษณาเบื้องหลังคอนเสิร์ตพี่บอยง่ะ เอาไงดี อ๊ะๆ ขอดูนิดนึงน่า ว่าแล้วก็ดูรายการ 168 hr เพื่อพี่บอย(พีชเมกเกอร์กะน้องโต๋ และอื่นๆ) คุยโทสับไปด้วย ซะงั้น เกือบตี 1 ได้นอนซะที
=> ตื่นมา ตี 5 (พยายามดันตัวเองออกจากที่นอนสุดๆ) มาเตรียมเจาะเลือดล่ะเฮ้อ โดปกาแฟเย็นไป 1 ถุง ออกในบัดดล สัปหงกหัวโขกกล้องจุลทรรศน์ไป 2 โป๊ก เลยขอตัวและใจไปงีบเอาแรงก่อนเน้อออออ 30 นาทีผ่านไป ตื่นมาเฟรชสุดๆ ลุยงานมาถึงตอนนี้ จะ 20.30 น. แล้วล่ะจ้า จะหมดเวรหมดกรรมของวันนี้แล้ว หุหุ апреля 21 ทำไม...อกหักต้องดีกว่ารักไม่เป็น...จะมีใครรู้บ้างมั้ย ว่าใครซักคนที่อกหัก กว่าจะทำใจได้ต้องใช้เวลานานแค่ไหน(อันนี้ก็ขึ้นอยู่กับตัวบุคคลอะนะ) แล้วพอถึงวันและเวลาที่เค้าทำใจได้ แล้วพร้อมจะมีรักใหม่ กลับไม่มีใครซักคนเข้ามา พาเค้าออกจากอดีตที่มีทั้งสุขและทุกข์ให้จดจำ(ออกด้วยตัวเองได้ไม่ดีพอ)
...ถ้ามีคนเข้ามาพบเพื่อเพียงผ่าน มันก็ยิ่งน่าเศร้าใจจัง
...แค่อยากบอกว่า อย่ามาทำให้คนเคยอกหัก(ทำใจได้แล้ว เย้ เย้) ต้องหวั่นไหวได้มั้ย ขอร้อง
...อย่าถามถึงความรู้สึก ถ้าคุณไม่รู้สึกอย่างที่ถามและไม่มีความรู้สึกกับคำตอบที่ได้รับ ได้โปรด หยุดล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นซะที апреля 17 สืบเนื่องจากการเดินทาง.....ไม่เข้าใจ..... ว่าทำไมเซลล์วิทยา ไม่รับนักวิทยาศาสตร์สายแพทย์ ทั้งที่ก็รับมาทุกปี กลับมาหยุดเอาปีที่ฉันคิดจะสมัครเรียนเนี่ยนะ แล้วฉันจะมองหาทางไหนให้เดินออกไปได้อีกล่ะเนี่ย .....ป.โท.....เริ่มรู้สึกอยากเรียน อยากอ่านหนังสือ อยากสอบ(คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ตามประสาคนในอยากออก คนนอกอยากเข้า) แต่ก็ยังหาจุดที่ลงตัวไม่ได้ ป.โท ของคณะ => ถอยดีกว่า ไม่อาวววววววดีกว่า คงไม่ไหวหรอก ที่จะไปยืนอยู่จุดนั้น(รอยหยักในสมองมันตื้นเกินไป) ที่สนใจอยากเรียนก็นะ พ่อแม่จะให้เรียนป่าวเนี่ย ฉีกแนวอย่างแรง แถมเยอะแยะมากมายจนเลือกไม่ถูกอีกตะหาก 555 เอาเป็นว่ากล้ำกลืนฝืนทน ทำงานเก็บตังค์ไปก่อนดีกว่าเนอะ апреля 11 การเดินทางของเด็กบ้านน๋อกกกกกก บ้านนอก4 - 4 - 49
ออกเดินทางจากบ้านนอกเข้าเมืองกรุง
5 - 4 - 49
ตะลุยงานหนังสือท้างงงงงงง วัน ตบท้ายด้วยงานกาชาด เมื่อยและเหนื่อยสุดๆ แต่สามารถ
6 - 4 - 49
วันนี้ ไปไหนดีน้า งานหนังสือก็ไม่เอาละ เก็บไว้ไปซื้อที่เจเจดีกว่า สรุป ไปพระที่นั่งวิมานเมฆกัน ชอบ ชอบ บรรยากาศเก่าๆ เอ๊ะ ไปถึงนั่นแล้ว ต่อด้วยพระที่นั่งอนันตสมาคมละกัน(เหมือนเที่ยวงานวันเด็กเลยฉัน) จะว่าไปถ้าฉันไปนั่งแช่ นอนแช่อยู่ในนั้นเค้าจะด่าฉันมั้ยเนี่ย 55 แต่อ๊ะ ออกก็ได เพราะหิวข้าวละ แล้วต้องส่งน้าขึ้นรถด้วย แล้วฉันกะไอ่ตาลก็จะไปตะลุยสะพานพุทธกันต่อ ไปโลดดดดดดด
7 - 4 - 49
โอ๊ะ โอ วันนี้แพลนว่าจะไปวัดพระแก้ว(ครั้งที่เท่าไหร่ จำไม่ได้ละ) คราวนี้ เก็บภาพประทับใจทุกมุมมอง ที่สามารถเก็บได้ สาแก่จายเหลือหลาย ตกบ่าย ไป siam ocean world ส่องดูน้องหนู เอ้ย น้องกุ้ง หอย ปู ปลา ในตู้กระจก แต่มันดูผิดที่ผิดทางอะ จะว่าสวยมั้ย ก็สวยนะ สวยมากด้วยล่ะ แต่ไม่ประทับใจเล้ย ขอแนะนำว่าใครที่คิดจะเข้าไป ถ้าไม่ได้ลด 50% (อย่างฉันที่อาศัยบารมีส่วนลดของพนักงาน)ก็อย่าไปเลยนะ
8 - 4 - 49
ไปงานหนังสืออีกละ ไม่อาวไม่ซื้อแล้วนะ จะไปซื้อที่เจเจ แต่แล้วก็ได้มาอีก 2-3 เล่ม ซะงั้น แล้วไปเจเจต่อ เหอๆ หมดไปละ เงินฉัน แต่เดินไม่มันส์เล้ย ไม่ครบทุกตรอกซอกซอย ไม่ได้แวะเข้าไปดูน้องหมาซะด้วยสิ เฮ้อ แต่ไม่เป็นไร ไปร้องเกะต่อกันเลยเพื่อน(เจ้ว่านกะเจ๊ตาล ขาลุย) 55
9 - 4 -49
วันนี้ต้องเตรียมตัวกลับแล้วสิ เฮ้อ ยังทำใจไม่ได้ที่จะกลับไปสู้กะงานต่อเลยง่ะ วันนี้มีนัดกะพี่ ป้า น้า อา(55) ที่เซ็นลาด เจอกันที่ร้านหนังสือนะ อ้าวนะ จะบอกว่าอย่าเลยก็เกรงใจ เพราะฉันไม่อยากจะเสียตังค์ค่าหนังสืออีกแล้วนะ แต่ก็จนได้ ได้หนังสือมาอีกเล่มละ เฮ้อ แล้วเราก็ไปเฮฮากันต่อที่ sizler พี่ๆ เค้าหาว่าฉันเรียบร้อยง่ะ ผิดกะในหน้าจอเลย ก็จะให้ทำไงล่า คนมันเรียบร้อยมาแต่เกิด 55 ว่าไปนั้น ก็หน้าฉานมันออกจะโบราณซะงั้น เลยดูเรียบร้อยเป็นธรรมดาอะนะ อ้อ ที่สำคัญ ยีนส์มันไม่แห้ง รองเท้าผ้าใบมันก็กัดซ้า วันนี้เลยอดใส่ ถ้าใส่ไป พี่เค้าก็ได้ว่าฉันกะโปโลยิ่งกว่าในหน้าจอดิ 55 พี่ๆ เราน่ารักดีออก กัดกันบ้างเล็กน้อย พอให้ได้ทายาแดง(แต่ฉันแอบกินยาแก้อักเสบไว้ล่วงหน้าแล้วล่ะ หุหุ) ขอพักสักครู่เดี๋ยวจะมาอัพการเดินทางต่อจ้า
ไหงสัมภาระฉันมันเยอะงี้ล่ะ หนังสือก็ 1 ถุงละ เฮ้อ เอาวะ นั่งแท๊กซี่ละกัน ถึงหมอชิต 20.00 น.(ระหว่างคุณลุงแท๊กซี่แกใจร้อนมากเลย จนฉันละหวั่นว่าจะถึงหมอชิตมั้ยเนี่ย) หมอชิตคนเยอะมากกกกกก ไปถึงช่องขายตั๋ว เพื่อที่จะถามเค้าว่ารถจอดชานชาลาไหน พนักงานก็มัวแต่คุยโทสับ คนขายตั๋วก็ยุ่งซ้า เราก็แวบไปเห็นเขียนไว้ว่า ชานชาลาที่ 3 อ๊ะ ๆมีเวลา ขอเข้าห้องน้ำก่อน อึ๋ย ห้องน้ำคนเยอะโคด ออกมาก็รีบเดิน(ฝ่าฝูงชน)ไปชานชาลาที่ 3 อ้าว เอ๊ะ ไหงมันเป็นรถคนละบริษัทล่ะ อ้อ มันยังไม่ถึงเวลา ขอโทรายงานตัวก่อนดีกว่า ว่ามาถึงหมอชิตละ อ้าว เอ๊ะ รถคันนี้ออกไป ไหงเป็นรถไปแหลมฉบังเข้ามาละ อืมๆ เอาตั๋วขึ้นมาดูใหม่ดีกว่า เผื่อจะมีใครถือตั๋วเหมือนเราบ้าง ไม่มีเลยง่ะ อ้าว เฮ้ย ไหงที่มุมล่างขวาของตั๋ว 1 ใน 3 ส่วน เขียนไว้ว่า รถจอดชานชาลาที่ 13 อะนะ นึกออกละ ว่าคนที่กำลังซื้อตั๋วอยู่เค้าเอาศอกบังเลข 1 ไว้ง่ะ เหลือเวลาอีก 15 นาที ฉันจะฝ่าฝูงชนไปทางไหนล่ะเนี่ย เจอซะที รถคันดังกล่าว ที่นั่ง 2A ต๊อกๆ อ้าวไหงมีคนนั่งที่เรา อย่าบอกนะว่าตั๋วซ้ำกัน ซื้อล่วงหน้าเป็นอาทิตย์แล้วนะ พนักงานไปเช๊กพบว่า คนนั้นน่ะ 4A(ทำมั่วมานั่งที่เรา เดี๋ยวเหอะ) เอาเป็นว่าเปลี่ยนที่เลยละกัน 55 ได้ที่แล้ว เก็บกระป๋งกระเป๋า ซักพัก 2 สามีภรรยาถือตั๋วมาบอกว่าจองที่ติดกันไว้ แล้วจะมาน่งตรงที่ฉันอะ ได้ไงฟะ เซ็งแล้วนะเนี่ย มันจะอารายกันนักกันหนาเนี่ย ฉันเลยต้องกระเด็นไปนั่งที่ข้างหลังอีกเป็น 5A เอาละ อย่ามาบอกฉันเปลี่ยนอีกนะ เดี๋ยวมีวีน ไม่กลับซะหรอก 55
ลืมตาตื่นมาตามเสียงโทสับปลุก 5.00 (แล้วหลับต่อ) เอ๊ะ แสงอารายแวบๆ เริ่มสว่างแล้วนี่นา เฮ้ย ถึงแล้วง่ะ กลับถึงห้องก็เกือบ 6.00 รีบโทรายงานตัวกับแม่ก่อนเลย เพราะกลัวจะมีการโทสับมาระหว่างเข้าสู่นิทรารมณ์(แม้เพียงชั่วโมงกว่า) เฮ้อ นอนต่อตื่นมาเกือบ 8.00 ไม่อยากไปทำงานเล้ย
^กลับมาเริ่มต้นชีวิตการทำงานต่อละจ้า =>อยากพักอีกซักอาทิตย์นึงง่ะ ทำไงดี^ апреля 03 เดินมาพบทางตันเดินทางมา(ไม่นาน) แต่รู้สึกเหนื่อยและล้า ที่สำคัญเบื่อด้วย บอกไม่ถูกว่าเบื่ออะไร แล้วเมื่อวันหนึ่ง เราก็พบทางแยกเล็กให้เราเดินเข้าไปได้ รู้ทั้งรู้ว่าต้องใช้ความพยายามในการเข้าไป แต่ก็อยากลองดูซักครั้ง กำลังจะก้าวเข้าไป แต่ไหงกลับพบว่า ทางมันตันซะแล้วล่ะ ทำไงดี ทำไงดี นึกอะไรไม่ออกแล้ว เพราะอุตส่าห์ตัดสินใจที่จะเดินออกนอกทางซะบ้าง ก็ทำไม่ได้ซะแล้ว เศร้าจายยยยยยยยยย ตอนนี้...คงต้องทนต่อไปกับการเดินบนเส้นทางเก่าๆ จนกว่าจะพบทางแยกที่ใช่และเหมาะกับตัวเองที่สุด ว่าแต่จะมีใคร(หลวมตัว)มาช่วยฉุดเราออกจากเส้นทางสายเก่านี้บ้างนะ марта 31 เคยรู้สึกมั้ย........แบบว่าอยากเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง แต่ไม่รู้จะเปลี่ยนยังไง เริ่มจากตรงไหนดี ตอนนี้ที่คิดได้ ก็เลยขอหยุดงานไปเที่ยว ซัก 4-5 วัน ออกจากสถานที่ทำงานไปให้ไกลๆ ซะบ้าง ลืมๆ ชีวิตแถวนี้ไปซํกพัก ก็คงจะมีความสุขขึ้นมาบ้างเล็กน้อยอะนะ เพราะฉะนั้น ก็จะไปเที่ยวแล้วล่ะ 5-9 เมษา นี้ ฮูลา ฮูล่า เริ่มจากตะลุยงานสัปดาห์หนังสืออันดับแรก ที่เหลือก็ว่ากันอีกที ไม่มีการวางแผนอะไรมากมาย ไม่งั้นมันจะผิดแผนซะเปล่านะเรา เสียความรู้สึกแย่เลยล่ะ марта 27 พื้นที่เล็กๆจะต้องถอนใจ อีกสักเท่าไร โลกแห่งความเป็นจริง ไม่เคยเป็นอย่างใจ วันและคืนเปลี่ยนหมุน ให้เราวิ่งตามเรื่อยไป โตแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป การเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเลย มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ ไม่มีเวลาเหลือ ไว้ฟังไว้คิดถึงใคร โตแล้ว ต้องทำอย่างไร เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ จนตัวเราเองอาจหล่นหาย เมื่อเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในใจ เขาไปไหน ทำไมวันนี้เขาหายไปจากเรา ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้ โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ เอาไว้ ตรงขอบฟ้านั้น มีรุ้งพาดผ่าน เมื่อความจริงความฝันได้มาบรรจบกัน ที่ดินแดนแห่งนั้น เด็กน้อยคนหนึ่งกับฉัน จูงมือเดินไปด้วยกัน เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ จนลืมว่าเราเคยเป็นใคร อย่าลืมเด็กน้อย ทิ้งปล่อยเขาคอยอยู่เดียวดาย ได้ยินใช่ไหมเสียงนั้นที่เรียกเรา ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้ โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ จะอยู่กับฉันตลอดไป (ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ใจยังเป็นเด็ก) อยู่กับฉันตลอด ไม่ให้ใครแย่งไป (ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ใจยังเป็นเด็ก) |
|
|
